ΜΠΟΥΡΑΝΤΑΣ ΚΑΙ ΜΠΟΥΡΑΝΤΑΔΕΣ

ΜΠΟΥΡΑΝΤΑΣ ΚΑΙ ΜΠΟΥΡΑΝΤΑΔΕΣ

 

 

« Με την απόφασιν σας, κύριοι δικασταί, δεν πρόκειται να δικάσετε τον Μπουραντά, που οπωσδήποτε θα τον αθωώσετε και που με το σκεπτικόν της αποφάσεως σας οφείλετε να εξάρετε τους ευγενείς αγώνας του. Αλλά πρόκειται να δικάσετε μεταξύ ημών, δηλαδή της πολιτικής πλευράς του Μπουραντά και των ανθρώπων του και της αντιθέτου πολιτικής πλευράς….»

(Αγόρευση του συνηγόρου κ. Κωνστ. Τσουκαλά)

 

Τα θαύματα της μεταδεκεμβριανής δικαιοσύνης δεν προφθαίνουν να διαδεχθούν το ένα το άλλο. Τα «ειδικά δικαστήρια δοσιλόγων» αποδείχθηκαν καταπληκτικά φυτώρια ιστορικών αποφάσεων. Υστερα απο κείνη την πρώτη μεγαλειώδη απόφαση της πρώτης δίκης των Κουίσλιγκς πρωθυπουργών και υπουργών και μερικές μικρότερες από άποψη «λαμπρότητας» κατηγορουμένων, αλλά ανάλογες σε ηθικό (δηλαδή ανήθικο) βάρος ήρθε η άλλη ιστορική απόφαση της δίκης Λάμπου-Παρθενίου- Κουρεμπανά και Σία. ( Ο «απών» αξιότιμος κ. Μόρφης πήρε φύλλο πορείας νάρθει στην Αθήνα, αλλά χάθηκε στο δρόμο μαζί με τους τενεκέδες βούτυρο και τυρί που κουβαλούσε). Ακολούθησε η δίκη Μπουραντά. Άρχισε όταν κυβερνούσε τη χώρα το κανελλοπουλικό Υπουργείο των Φαινομένων. Και τελείωσε όταν υπήρχε πια η κυβέρνηση του Δημοκρατικού Κέντρου στην εξουσία.

 

Είνε πολλοί που περίμενα ότι αυτή τη φορά είχε ξεχειλίσει το ποτήρι των αμαρτιών της μεταδεκεμβριανής δικαιοσύνης. Ότι θα έπαιζε κάποιο ρόλο η κυβερνητική μεταβολή. Ότι θα γίνονταν μια έστω και πολύ χοντροκομμένη προσπάθεια να σκεπαστούν οι τόσες μπομπές των τελευταίων μηνών. Ότι θα πρόβαλε διστακτικά στον ορίζοντα η Εθνική Νέμεση, έστω και με ένα κουρελάκι από κύρος, που απ’ όλες τις χώρες της νέας Ευρώπης ΜΟΝΟΝ στην Ελλάδα δεν ευτύχησε ν’ αποκτήσει ακόμα….

 

Λάθος ! Η μεταδεκεμβριανή δικαιοσύνη στάθηκε θανάσιμα πιστή στον εαυτό της. Και άξια του αμαρτωλού πρόσφατου παρελθόντος της. Ο εθνομάρτυς Ν. Μπουραντάς, το «μηχανοκίνητο κτήνος», ο αρχιδήμιος διοικητής των διαβόητων «μπουραντάδων» κηρύχθηκε φυσικά, ΑΘΩΟΣ. Και, καθώς φαίνεται, παμψηφεί, Δίκη και απόφαση, βέβαια, αντάξια με την ανάλογη των Κουίσλιγκς πρωθυπουργών και των κτηνανθρώπωντης Ειδικής. Μόνο που τούτη  η δίκη είχε και «καπάκι». Το δικαστήριο ρώτησε τον επίτροπο αν δεν πρέπει να πληρωθεί ψυχική οδύνη στον κ. Μπουραντά και αν πρέπει να μηνυθούν εκείνοι που αδίκως έσυραν στο εδώλιο τον εθνομάρτυρα..

 

                                                                    ***

Η διαδικάσία υπήρξε συνοπτικότατη. Μπορούσαν να κληθούν πλήθος μάρτυρες κατηγορίας, αλλά πήραν κλήση ελάχιστοι. Κι’ απ’ αυτούς πολλοί φοβήθηκαν να ρθουν γιατί οι μπουραντάδες που ζουν και βασιλεύουν όλοι, έχουν δώσει αρκετά δείγματα για το τι είνε ικανοί να κάνουν. Δικαστής που κατείχε την τόσο βαρειά από εθνική ευθύνη έδρα, εξαντλούσε το μένος του εναντίον του ….. ΕΑΜ. Ένας μάρτυρας… κατηγορίας σαν τον Έβερτ που γίνεται θαυμάσιος μάρτυρας υπεράσπισης. Ένας «Αρχηγός της Αστυνομίας» σαν το Σαμπάνη που χαρακτηρίζει τον κατηγορούμενο «ιδεώδη πατριώτη». Ένας επίτροπος (δηλαδή δημόσιος κατήγορος) που ζητάει την αθώωση του κατηγορουμένου. Και ένα ακροατήριο σχεδόν αποκλειστικά από μπουραντάδες, από ήρωες των ταγμάτων ασφαλείας και της Ειδικής, που καμάρωνε τον άξιο αρχηγό του.

 

Ένα τέτοιο ελεεινό και τρισάθλιο διακστήριο θα έκανε βέβαια τα αδύνατα δυνατά να πνίξει την υπόθεση και να εκμηδενίσει την ΟΥΣΙΑ. Αλλά η φοβερή «υπόθεση Μπουραντά» δεν είνε υπόθεση ενός αξιοθρήνητου διακστηρίου. Είνε υπόθεση που συγκλονίζει όλο τον ελληνικό λαό. Και η δραματική ουσία πλημμύρισε την αίθουσα, παρά την αναίσχυντη προσπάθεια που καταβλήθηκε για να εκμηδενισθεί.

 

Αθώος ο Μπουραντάς. Ο άνθρωπος που δημιουργήθηκε από το Μανιαδάκη για να στηρίξει το αντιλαϊκό αίσχος της 4^ης Αυγούστου. Και που όταν η προδομένη από την 5^η φάλαγγα Ελλάδα γκρεμιζόταν σε ερείπια ξεπροβόδιζε τον αφεντικό του που του άφηνε εντολή: « Το νου σου το καθεστώς!» Ο άνθρωπος που ο κατακτητής από κωμική παρεξήγηση  του πήρε τα όπλα για να του τα δώσει σε λίγο διπλά και τριπλά. «Όσες σφαίρες σου δίνουμε τόσα κεφάλια θέλουμε» – λέει ο κ. Έβερτ ότι του είπε ο κατακτητής. Και ο Μπουραντάς είνε από τους ανθρώπους που ξέρουν τη δουλειά τους. Πήρε από τους Γερμανούς όσα όπλα ώστε – λέει ο ίδιος – « απέκτησε δύναμιν πυρός ίση προς μεραρχίαν»

 

Και αυτή τη «δύναμη πυρός» δοκίμασε απάνω στη σάρκα του ο λαός της Αθήνας, της Κοκκινιάς, της Καλλιθέας σ’ εκείνα τα φρικιαστικά μπλόκα. Και σε όλες τις διαδηλώσεις – που κι ο ίδιος ο επίτροπος τις χαρακτήρισε σαν μεγαλειώδεις εκδηλώσεις εθνικής αντίστασης – για το ψωμί και το συσσίτιο, για να ματαιωθεί η πολιτική επιστράτευση ή η βουλγάρικη κτοχή της υπόλοιπης Μακεδονίας και Θεσσαλίας (στις 22-7-43).  Ο Μπουραντάς, που παράδινε τους πατριώτες στους Γερμανούς για ντουφέκισμα και παζάρευε πρώτα τη συνείδηση τους: «Έλα να σε κάνουμε δικό μας. Αλλιώς θα σε φάει το χώμα της Καισαριανής!». Και όταν το χώμα της Καισαριανής τους έτρωγε, έλεγε στις γυναίκες τους: «Άντε να του κάνεις κόλυβα…»

 

Αθώος ο Μπουραντάς που στην ανυπόγραφη επίσημη αναφορά του στη διεύθυνση Ασφαλείας (31-7-1944) ομολογεί κατά λέξη: «Αναλαβών την πρωτοβουλίαν της επιχειρήσεως, ηδυνήθην τη συνδρομή τμήματος τσολιάδων ΚΑΙ ΟΜΑΔΟΣ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΤΗΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ ΤΩΝ ΕΣ-ΕΣ να εξουδετερώσω την αντίστασιν των αμυνομένων…». Πρόκειται για το φρούριο της οδού Μπιζανίου, όπου τα αδάμαστα παλληκάρια έγραψαν – με το αίμα της νέας ζωής τους – την ηρωϊκότερη σελίδα της ελληνικής Εθνικής Αντίστασης. Ο Μπουραντάς διηγείται ότι όταν κάλεσε, μαζί με τους Γερμανούς του, τους αποφασισμένους επονίτες να παραδοθούν, αυτοί απάντησαν: «ΟΙ ΕΛΑΣΙΤΕΣ ΔΕΝ ΠΑΡΑΔΙΝΟΝΤΑΙ!». Και πέθαναν και οι έντεκα.

 

Πέθαναν για την πατρίδα από το χέρι του Μπουραντά. Αλλά ο Μπουραντάς ζει για την ντροπή της.

 

                                                                    ***

 Να ζητήσει κανένας, σήμερα , ευθύνες από τη μεταδεκεμβριανή δικαιοσύνη είνε σα να ζητήσει λόγο από τη νύχτα γιατί είνε μαύρη.

 

ΑΛΛΑ Η ΕΥΘΥΝΗ ΠΟΥ ΕΧΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΟΦΟΥΛΗ – ΚΑΦΑΝΤΑΡΗ ΕΙΝΕ ΚΟΛΟΣΣΙΑΙΑ. Η ιερή υπόθεση του καθαρμού από τον δοσιλογισμό έχει μεταβληθεί σε αναίσχυντη κωμωδία και κοροϊδία του λαού. Έχει καταεξευτελίσει το έθνος μας στην παγκόσμια υπόληψη. Έχει ξαναδώσει θάρρος και θράσος στο φασισμό και έχει ξαναζωντανέψει την 4^η Αυγούστου. Γιατί, ουσιαστικά,  το μεταδεκεμβριανό κράτος είνε ΚΡΑΤΟΣ ΔΟΣΙΛΟΓΩΝ.

 

Οι δηλώσεις του κ Σοφούλη για τη «μη επέμβαση» στα έργα της διακιοσύνης – της μεταδεκεμβριανής «δικαιοσύνης» ! – είνε το λιγότερο φοβερά ατυχείς. Ακριβώς η δίκη Μπουραντά και η καταπληκτική (αλλά όχι απροσδόκητη) απόφαση βάζει μπρος στην δημοκρατική κυβέρνηση γυμνό και απροκάλυπτο το πρόβλημα της δικαιοσύνης και του ηθικού καθαρμού από το άγος του δοσιλογισμού.

 

ΑΝ Σ’ ΑΥΤΟ το πρόβλημα – που είνε και τεράστιο εθνικό αίτημα – αποτύχει η κυβέρνηση δεν πρόκειται να πετύχει πουθενά!

 

Κ. ΚΑΡΑΓΙΩΡΓΗΣ

 

(Πηγή: Ριζοσπαστης 28-11-45. Οι υπογραμμίσεις με μαύρα γράμματα είναι δικές μου)