Αναφέρουμε όλα τα πιο πάνω για να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι τα πρώτα κυβερνητικά ημίμετρα για τον «κατευνασμό», ημίμετρα που έτσι όπως τα σκαρώνει η κυβέρνηση δεν επρόκειτο οπωσδήποτε  να βελτιώσουν την κατάσταση, έρχεται να τα τορπιλίσει οριστικά η καινούρια αυθαίρετη ανάμιξη που έκαναν οι πρεσβευτές Μεγ. Βρετανίας και Ενωμένων Πολιτειών και οι αγγλικές αρχές κατοχής. Αν τώρα θελήσουμε να εξηγήσουμε τους λόγους που προκάλεσαν την τέτοια αγγλοαμερικάνικη επέμβαση, θα πρέπει να φτάσουμε στο δεύτερο συμπέρασμα μας: ότι ο αγγλοσαξονικός ιμπεριαλισμός δεν θέλει την Ελλάδα ήσυχη και μονοιασμένη, τη χωρίζει και τη ματοκυλά, διατηρεί σ’ αυτή μια άσβεστη εστία από φασιστικές και αντιειρηνικές δολοπλοκίες και πραγματοποιήσεις, γιατί αυτό ανταποκρίνεται πέρα για πέρα στα σκοτεινά του σχέδια τόσο αναφορικά με την Ελλάδα όσο και για τα Βαλκάνια και την Ευρώπη.

Μια διαπίστωση γενική και αναμφσβήτητη, που μπορεί κανένας να την κάνει σε κάθε γωνιά της χώρας μας, είνε πως ο Λαός μπροστά στη άβυσσο των ερειπίων και του αίματος, που του κόστισαν οι πόλεμοι και οι κατοχές και για να σταματήσει τον καινούριο εμφύλιο πόλεμο, που φουντώνει σ’ ολόκληρη την Ελλάδα, θέλει και πραγματιποιεί το μόνοιασμα και τη συμφιλίωση. Ο παλλαϊκός αυτός πόθος βρήκε λίγο είτε πολύ την αντανάκλαση του και στη στάση που απέναντι στο ζήτημα αυτό πήραν όλα σχεδόν τα πολιτικά κόμματα της χώρας. Και μια ξέθωρη απήχηση του βλέπουμε και στο νομοσχέδιο για τον «κατευνασμό», που η κυβέρνηση ετοίμασε να καταθέσει στη Βουλή λοταν είδε πως οι εκκαθαριστικές επιχειρήσεις δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να μεγαλώνουν το κακό και όταν αισθάνθηκε έντονη την πίεση και απ’ τους ίδιους τους οπαδούς της για την συμφιλίωση. Μα για μια ακόμα φορά έρχεται ο κακός μας δαίμονας, οι άσπονδοι φίλοι μας Άγγλοι και Αμερικανοί, για να χαλάσουν και αυτήν ακόμα την κυβερνητική «κατευναστική» ψευτοπροσπάθεια.

Αν επιμένουμε στο σημειο αυτό είνε γιατί δίνεται πάλι σήμερα στον κάθε Έλληνα η ευκαιρία να ξαναδεί πιο καθαρά και αμερόληπτα ολόκληρο το πρόβλημα μας, εσωτερικό και εξωτερικό. Οικονομικά κατρακυλάμε ολοένα και πιο χαμηλά για τον απλούστατο λόγο ότι η μεταδεκεμβριανή κακοδαιμονία, στηριγμένη στην ξενική κατοχή, δε μπορεσε ούτε και θα μπορέσει να βάλει μπρος το παραγωγικό μηχανισμό της χώρας, έτσι όπως το χρειάζεται αυτό σήμερα η Ελλάδα και ο Λαός της. Κάτω απ’ την αγγλική κατοχή και την αγγλοαμερικάνικη κηδεμονία έχει ολοκληρωθεί ο πατροπαράδοτος νεοελληνικός παρασιτισμός πράγμα που σημαίνει ότι ξεπουλιούνται και τα τελευταία υπολέιμματα οικονομικής αυτοτέλειας. Αυτό φυσικά συμφέρει στους ξένους πάτρωνες μας, γιατί έτσι μας εξανδραποδίζουν απόλυτα, οικονομικά και πολιτικά. Μα για τον ελληνικό Λαό το αποτέλεσμα είνε μια οικονομική εξαθλίωση, που δύσκολα θα ψάξει κανένας να βρει το προηγούμενο της, μπροστά σε ένα χειμώνα που προμηνά ακόμη χειρότερα. Οι απεργίες των τραπεζιτικών και δημοσίων υπαλλήλων είνε ένα μήνυμα χαρακτηριστικό και ένα σημάδι των καιρών.

Απ’ την πλευρά της εσωτερικής τάξης βρισκόμαστε κιόλας μέσα στην φωτιά του εμφυλίου πολέμου. Δεν υπάρχει ούτε ίχνος από δημοκρατικές ελευθερίες, και το πιο ξεκάθαρο σχετικό παράδειγμα μας το δίνει η κυβερνητική τακτική στο συνδικαλιστικό μας ζήτημα, τακτική στραγγαλισμού των συνδικαλιστικών ελευθεριών παρ’ όλη την πίεση που εξασκεί πάνω στον κυβερνητικό νεοφασισμό η αγγλική εργατική τάξη και το παγκόσμιο συνδικαλιστικό κίνημα. Και εξωτερικά όπως είμαστε μονόπλευρα προσκολλημένοι σα στρείδι στον αγγλοαμερικάνικο ιμπεριαλισμό και τις καταχθονιες επιδιώξεις του, βλέπουμε να συμπληρώνεται η απομόνωση μας και απ’ το δημοκρατικό περίγυρο μας και χαντακώνονται οι εθνικές μας διεκδικήσεις.

Αυτήν την εικόνα παρουσιάζει η Ελλάδα σήμερα. Και για τον πιο τυφλό ακόμα γίνεται ολοένα και πιο καθαρό πως μόνο με τις κοινές λαϊκές προσπάθειες για ένα  δημοκρατικό εσωτερικό ξεκαθάρισμα και για μια ανεξάρτητη και ισότιμη προς όλους τους μεγάλους συμμάχους μας εξωτερική πολιτική θα μπορούσαμε να αποκαταστήσουμε τηνς εσωτερική μας ισορροπία και σκεφθούμε παραπέρα για περιμάζεμα και ανόρθωση.

Τόσο φανερά είνε όλα αυτά, ώστε τα είδε, τα διαπίστωσε και η επίσημη, απ’ όλα τα κόμματα, αγγλική κοινοβουλευτική επιτροπήπου πριν λίγο καιρό επισκέφθηκε τη χώρα μας. Στην έκθεση της, όπως πληροφορεί το χθεσινό «Βήμα», η επιτροπή «συνιστά κυβέρνησιν εξ όλων των αποχρώσεων, αμνηστίαν, άρσιν των έκτακτων μέτρων και ελευθέρας εκλογάς». Εμείς έχουμε κάθε διάθεση ν’ αποδεχθούμε τα συμπεράσματα αυτά της βρτανικής κοινοβουλευτικής επιτροπής. Μα το κύριο και βασικό εμπόδιο για την πραγματοποίηση τους στέκει στη χώρα μας η επίσημη αγγλοαμερικανική πολιτική στην Ελλάδα έτσι όπως ασκείται απ’ τον Άγγλο και Αμερικανό πρεσβευτή κ. Νόρτον και κ. Μακ Βη και απ’ τις αγγλικές αρχές κατοχής. Αυτοί είνε η πέτρα του σκανδάλου. Η όλη τους πολιτεία ξανάφερε και μετά το ψευτοδημοψήφισμα της 1^ης του Σεπτέμβρη τη χώρα σε πολιτικό αδιέξοδο, που εκδηλώθηκε με την τελευταία κυβερνητική κρίση. Τρεις ολόκληρες βδομάδες βυσσοδομούσαν και μαγείρευαν οι πιο πάνω κύριοι για να κατασκευάσουν έναν αντιλαϊκό, αντιαριστερό, και αντιεαμικό κυβερνητικό συνασπισμό που θα κάλυπτε κάπως καλύτερα τα σκοτεινά σχέδια τους και θα τους έβγαζε κάπως ασπροπρόσωπους μπροστά στην εγγλέζικη, την αμερικάνικη και την παγκόσμια κοινή γνώμη. Κοιλοπόνησαν βουνό μα ξαναγέννησαν ποντίκι. Κατάληξαν πάλι στον κ. Τσαλδάρη γιατί κανένας άλλος απ’ τους πολιτικούς αρχηγούς, παρ’ όλο το μίσος που πολλοί απ’ αυτούς τρέφουν ενάντια στο ΕΑΜ, δε δέχθηκε να μπει στην κουζίνα τους, γιατί όλοι τους καταλαβαίνουν ότι ο αντιαριστερός συνασπισμός τους όχι μόνο θα χαντάκωνε οριστικά την Ελλάδα και θα ολοκλήρωνε τον εμφύλιο πόλεμο, μα θα σήμαινε και για τους ίδιους προσωπικά τον πολιτικό θάνατο και τον ατομικό εξευτελισμό.

Ενώ λοιπόν οι ξένοι προστάτες απότυχαν στην αντιαριστερή προσπάσθεια τους, ματαιώνουν τώρα με την επέμβαση και αυτές ακόμα τις ξεθωριασμένες κυβερνητικές επιδείξεις ότι προσαρμόζεται στο κλίμα που η αγγλική κοινοβουλευτική επιτροπή διαπίστωσε σαν το πιο κατάλληλο για μαι εσωτερική ελληνική σταθεροποίηση.

Έτσι χωρίς κανένα κίνδυνο υπερβολής μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι η επίσημη αγγλοαμερικανική πολιτική στην Ελλάδα και τα έργα της αγγλικής κατοχής έρχονται σε άμεση και κατάφωρη αντίθεση με τα συμπεράσματα της επίσημης κοινοβουλευτικής επιτροπής που αντιπροσωπεύει όλα τα κόμματα και κατά συνέπεια ολόκληρο τον αγγλικό Λαό συμπεράσματα που μόνον η δημοκρατική Ελλάδα απ’ την άκρα Δεξιά – Κέντρο – μέχρ την άκρα Αριστερά της – ΕΑΜ – δέχθηκε άμεσα είτε έμμεσα σα σωστά και ζητά την άμεση εφαρμογή και πραγματοποίηση τους. Το κατ’ ευθείαν εξαγόμενο απ’ την πιο πάνω διαπίστωση μπορεί νάνε μόνο τούτο: Όσο συνεχίζεται η αγγλοαμερικανική ανάμιξη στα εσωτερικά μας και όσο εξακολουθεί η αγγλική στρατιωτική κατοχή στην Ελλάδα – χθεσινές εφημερίδες δημοσίευσαν την πληροφορία ότι στο Παρίσι ο κ. Τσαλδαρης ζήτησε απ’ τον κ. Μπερνς να στείλει και αμερικάνικα στρατευματα στη χώρα μας! – ησυχία, κατευνασμό, τάξη και ομόνοια ο τόπος αυτός δεν πρόκειται να βρει. Γιατί ο αγγλοαμερικάνικος ιμπεριαλισμός έχει ακριβώς τ αντίθετο συμφέρο : Θέλει μια Ελλάδα χωρισμένη, που να αλληλοτρώγεται και να ματοκυλιέται. Το παληό κατακτητικό ιμεριαλιστικό συμβολο: διαίρει και βασίλευε, βρίσκει στη χώρα μας την πιο κλασσική εφαρμογή του.

Τα συμπεράσματα μας πρέπει να είνε: Για να ησυχάσουμε και μονοιάσουμε, για να γίνουν οι Έλληνες οι ρυθμιστές και οι νυκοκυραίοι στον τόπο αυτόν, πρέπει να φύγουν οι Άγγλοι, να σταματήσουν οι αγγλοαμερικάνικοι παρεμβατισμοί στα εσωτερικά μας. Τότε θα δημιουργηθούν οι προυποθέσεις για να πραγματοποιηθούν όσα λέει και η έκθεση της βρετανικής κοινοβουλευτικής επιτροπής. Αυτό όμως, η πραγματοποίηση αυτή, θάνε το αποτέλεσμα μόνον των αγώνων του λαού μας. Όπως και η έκθεση και τα συμπεράσματα της βρετανικής κοινοβουλευτικής αποστολής στηρίζονται πάνω στη βεβαιότητα που αποκόμισαν τα μέλη της με την έρευνα τους, ότι αυτά θέλει ο Λαός και δεν πρόκειται να  τα βάλει κάτω πριν τα πετυχει.

Αυτό πρέπει νάνε το γενικό μας εξαγόμενο: Γελιένται και οι ίδιοι και καλλιεργούν αυταπάτες όσοι πιστεύουν πώς μπορούν να γελάσοτν το Λαό και να ληστέθσουν τελειωτικά τον τόπο. Ο κυβερνητικός ψευτοκατευνασμός δεν θα φέρει αποτέλεσμα γιατί δεν είνε ειλικρινής και αποβλέπει μόνο στο να δώσει στους ντόπιους  μοναρχοφασίστες και στους ξένους ιμπεριαλιστές προσχήματα για να ταμπουρωθούν και να συνεχίσουν την καταστροφική για το Λαό και την Ελλάδα αδιάλλακτη, αντεθνική πολιτική τους.

Δεν πρόκειται όμως να γελάσουν κανένα. Αν πραγματικά πονάν τον τόπο, ας βάλουν στη μπάντα τον κουτοπόνηρο πολιτικαντισμό τους και ας έρθουν τίμια και ντόμπρα να τα βάλουμε κάτω, να συζητήσουμε και να συμφωνήσουμε. Τα συμπεράσματα των Άγγλων κοινοβουλευτικών παρέχουν μια γόνιμη και στέρεη βάση για συνεννόηση. Εμείς είμαστε πρόθυμοι πάνω σ’ αυτή τη βάση να συζητήσουμε. Έξω απ’ αυτή και πέρα απ’ αυτή στο δρόμο που μας υποδέιχνουν ο κυβερνητικός ψευτοκατευνασμός και ο ξενικός αντιελληνικός παρεμβατισμός υπάρχει η ανειρήνευτη συνέχιση της πάλης του Λαού για τη ζωή και το δίκιο του.

Ν. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ

(Πηγή: Ριζοσπάστης 10/10/1946)

Πρωτοπόρες και πάλι στον αγώνα για τη ανεξαρτησία και τη δημοκρατία. – 800 κάτοικοι τους εξορία

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ Της Α.Ε. ΤΗΣ 6^Ης ΑΧΤΙΔΑΣ

Το γραφείο της Αχτιδικής επιτροπής 6^ης Αχτίδας (Ανατολικών Συνοικιών) συνήλθε σε έκτακτη σύσκεψη για να εξετάσει την  κατάσταση που δημιουργήθηκε με την επέκταση του αντιλαϊκού διωγμού και στην Αθήνα. Έπειτα από διεξοδική συζήτηση πήρε ομόφωνα την παρακάτω απόφαση:

1. Το τελευταίο ξέσπασμα της μοναρχοφασιστικής μανίας εναντίον του λαόυ της Αθήνας – Πειραιά και όλων των αστικών κέντρων της Ελλάδας με το χιτλερικό πρόσχημα της «προετοιμαζομένης επαναστάσεως» εγκαινιάζει την πολιτική της αμερικανοκρατίας, πολιτική ωμά αποικιακή – ιμπεριαλιστική. Χιλιάδες Αθηναίοι δημοκρατικοί πολίτες αρπάχθηκαν από τα κρεββάτια τους και φορτώθηκαν για τα νησιά της εξορίας. Και οι συλλήψεις συνεχίζονται.

2. Η λύσσα του μοναρχοφασισμού και των αφεντικών του ήταν φυσικό να ξεσπάσει με μεγαλύτερη μανια εναντίον του ηρωϊκού λαού των Ανατολικών Συνοικιών της Αθήνας που από τα χρόνια της πρώτης κατοχής στάθηκε πρωτοπόρος στην πάλη για η Δημοκρατία και την Ανεξαρτησία. Πάνω από 800 πολίτες της Ανατολικής Αθήνας πιάστηκαν κι’ εξορίσθηκαν. Εκατοντάδες οικογένειες αντιμετωπίζουν το φάσμα της πείνας και του αφανισμού.

3. Το Γραφείο της Αχτιδικής Επιτροπής στέλνει το θερμότερο αντιφασιστικό χαιρετισμό στους εξορίστους και στις οικογένειες τους και τους εκφράζει τη βαθύτατη συμπάθεια για τα δεινά τους μα και την περηφάνεια του για την προσφορά τους στο λαϊκό αγώνα

4. Εγκρίνει το λόγο που εκφώνησε η αντιπροσωπεία του ΚΚΕ στο Στρασβούργο.

Καλεί όλους τους κομμουνιστές των Ανατολικών Συνοικιών να πολλαπλασιάσου, τις προσπάθειες τους αναπληρώνοντας με το παραπάνω εκείνους που φύγανε, πλαταίνοντας και δυναμώνοντας το μέτωπο της πάλης εναντίον του ντόπιου φασισμού και των ξένων επεμβάσεων.

Καλεί τον αδούλωτο λαό της Ανατολικής Αθήνας να συσπειρωθεί με περισσότερη ακόμα αποφασιστικότητα γύρω από το ΚΚΕ και το ΕΑΜ και να συνεχίσει τον αγώνα του εώς την τελική Νίκη.

Αθήνα 19)7)1947

Το Γραφείο της Αχτιδικής Επιτροπής της 6^ης Αχτίδας

(Πηγή: Ριζοσπαστης, 22/07/1947)

Αυτές τις μέρες ο ελληνικός λαός είνε σαν το βασιλόπουλο του παραμυθιού, σα να είχε αποκοιμηθεί μέσα στον απαίσιο φράχτη της 4^ης Αυγούστου και της λογικής της συνέχειας, της κατοχής. Σαν να έλλειψαν από τη ζωή του τα τελευταία χρόνια, τα γεμάτα από θυσία και αίμα, από αγώνα και δόξα. Και σαν να ξύπνησε προχθές, χθες και σήμερα  και ξαναβρέθηκε πάλι μεσα στο φράχτη, κάτω από τα ουρλιαχτά των σκυλιών. Η επίσημη Ελλάδα γιορτάζει την 28^η Οκτωβρίου! Τη γιορτάζει στα 1945 ή συνεχίζεται ο βραχνάς; Η αστυνομία – η ίδια της 4^ης Αυγούστου και της κατοχής – διέταξε τον υποχρεωτικό σημαιοστολισμό. Στήνοναι οι ίδιες αψίδες. Λάμπουν φωτεινές επιγραφές του «ΟΧΙ», όπου ένα μεσαίο τεράστιο «Χ» κι ένα στέμμα από πάνω του δίνουν το σήμα κατατεθέν του επίσημου γιορτασμού. Ο «Άγνωστος στρατιώτης» δέσμιος της υποκρισίας και της δημοκοπίας βεβηλώνεται από στεφάνια δοσιλογικά και προδοτικά. Διάφοροι «πανηγυρικοί» ρήτορες της δεκάρας γελοιοποιούν με κούφιον αέρα τη μεγάλη μέρα. Τα «προσκοπάκια» με λάβαρα και πίφερα – όπως άλλωστε και η ΕΟΝ – και οι εθνοφύλακες παρελαύνουν πέρα δώθε. Οι χίτες ουρλιάζουν «Σόφια – Μόσχα» μέσα στο Ιστορικό Στάδιο. Το Στάδιο που κράτησε χθες, έξω από μια γωνιά όπου οδήγησαν με διαταγές τους φαντάρους και τους προσκόπους, άσπιλη τη λευκότητα των άδειων κερκίδων του.

Είνε αυτός ο γιορτασμός της μεγάλης μέρας, της ξακουστής 28^ης Οκτωβρίου, που ο ελληνικός λαός σαν ηλεκτρισμένος παρουσίασε τη μεγαλύτερη εξαρση της ιστορίας του; Είνε αυτός ο γιορτασμός της μεγάλης μέρας που είνε πριν απ’ όλα ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ;

Η 28^η Οκτωβρίου είνε βαθειά ριζωμένη μέσα στην ψυχή του λαού. Κάτω από την μπότα ου Γερμανού ο λαός την γιόρτασε με πείσμα και με αίμα, αψηφώντας τανκς και πολυβόλα. Και σήμερα ο λαός θα τη γιορτάσει όπου μπορεί κι όπως μπορεί. Αλλά τη γιορτάζει, τη μεγάλη αυτή αντιφασιστική και δημοκρατική μέρα, μακρυά από τον «επίσημο γιορτασμό», δηλαδή μακρυά από τους βέβηλους φασίστες, μακρυά την ξαναζωντανεμένη, μέσα στο μεταδεκεμβριανό αίσχος, 4^η Αυγούστου… « Από την σημερινήν εορτήν θα λείπουν ευρισκόμενοι εις τας φυλακάς, ή άλλως παρηγκωνισμένοι, όσοι κυρίως ΔΙΚΑΙΟΥΝΤΑΙ να συμμετάσχουν. Αφ’ ετέρου θα παρίστανται πολλοί , οι οποίοι θα έπρεπε να ευρίσκωνται εις τας φυλακάς. Και η δικτατορία θα παραμένη ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ» – τονίζει ένας τιμημένος ανώτατος αξιωματικός, ο στρατηγός Αλέξανδρος Οθωναίος. Και υπάρχει μια ανυπέρβλητη σε αναισχυντία αλλά και ειλικρινεια φράση, που θα μπορούσε να μπει με μεγάλα γράμματα κάτω από το Λυκαββητό, έξω από το Παλάτι του κ. Δαμασκηνού – Παπανδρέου, μπρος στο Γενικό Επιτελείο, σαν αληθινό σύμβολο του επίσημου γιορτασμού του μεταδεκεμβριανού κράτους. Είνε η φράση που μέσα στη δίκη του Λάμπου και του θηριοτροφείου της Ειδικής ούρλιαξε έξαλλος ο συνήγορος των  κ. Ευστράτιος Κουλουμβάκης προς τον δυστυχισμένο πατέρα ενός κρεουργημένου νέου 19 χρονών.

« Η ΜΕΓΙΣΤΗ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΥΓΝΩΜΟΝΕΙ ΒΑΘΕΩΣ ΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ, ΤΑ ΤΑΓΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΙΔΙΚΗΝ ΔΙΑ ΤΑ ΜΠΛΟΚΑ ΚΑΙ ΤιΣ ΕΚΤΕΛΕΣΕΙΣ!» Η φράση πέρασε στα πρακτικά της δίκης και θα μείνει στους αιώνες των αιώνων.

                                                            ***

« Ο επίσημος γιορτασμός» ανήκει στους φασίστες. Αλλά η 28^η  Οκτωβρίου ανήκει στο λαό. Γιατί ο λαός την έκανε εναντίον του φασισμού, ιταλικού και ελληνικού. Όταν ήχησαν δαιμονισμένα  οι σειρήνες εκείνη την ιστορική νύχτα δυο κατηγορίες Ελλήνων έτρεξαν προς διαφορετική κατεύθυνση. Η μια κατηγορία, η μεγάλη, η καθαρή, η αληθινά ηρωική ξεκίνησε για το μέτωπο. Ήταν γυμνή, πεινασμένη, ανοργάνωτη στρατιωτικά, αλλά ξεκίνησε με τραγούδια  και με τραγούδια άρχισε και συνέχισε τον άνισο πόλεμο. Η άλλη κατηγορία μικρή, μετρημένη στα δάχτυλα, έτρεξε να βολευτεί στα καταφύγια της «Γκραν Μπρετάνιας». Από τα καταφύγια αυτά έκαναν τον πόλεμο, βασιλιάδες και δικτάτορες, Γενικά Επιτελεία και αρχιστράτηγοι, οι Παπαδημαίοι και Νικολούδηδες και μαζί τους  τα θρεμένα λαδοπόντικα της Επιμελητείας. Η πρώτη κατηγορία ήταν ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ που βροντοφώναξε το μυριόστομο ιστορικό «ΟΧΙ», που συγκλόνισε την οικουμένη. Η δεύτερη κατηγορία, οι κιοτήδες και οι κλέφτες, άρπαξε το «ΟΧΙ» για να το στρίψει μ’ αυτό σαν κεφάλαιο δημαγωγίας σε 2 – 3 μέρες στο σίγουρο Κάιρο.

Πως μπορούσε να πει το «ΟΧΙ» ο κρονόληρος Μεταξάς που η ψυχή του ήταν ποτισμένη με πρωσσισμό, με βαθειά ριζωμένη γερμανοφιλία; Που είχε χίλιους δεσμούς με τον χιτλερισμό, που είχε παραδώσει όλα τα στρατιωτικά μυστικά σε Γερμανούς αξιωματικούς, που είχε ανοίξει την χώρα διάπλατα στους πράκτορες του Γκαίμπελς; Και που στη  πραγματικότητα είχε μεταβάλλει όλο το καθεστώς της 4^ης Αυγούστου ΣΕ ΙΔΕΩΔΗ ΠΕΜΠΤΗ ΦΑΛΑΓΓΑ, στρατιωτική, πολιτική, διπλωματική, ιδεολογική, ηθική;

Αλλά και πως θα μπορούσε να πει ο Μεταξάς το «όχι» έστω και στο Μουσσολίνι; Ο πρεσβευτής της Ιταλίας Γκράτσι γράφει στα απομνημονεύματα του: « Ο Μεταξάς αγαπούσε τη Ιταλίαν, όπου είχε περάσει τα έτη της εξορίας του, την  οποίαν υπέστη διά την πίστιν του εις την δυναστεία του Γκλύξμπουργκ. Ως ιδρυτής του ελληνικού ολοκληρωτικού (φασιστικου) συστήματος, το οποίον μετά του Βασιλέως  είχεν εγκαινιάσει την 4^ην Αυγούστου  1936 εις την Ελλάδαν, ο Μεταξάς ήτο φυσικόν  να κλίνη προς καθεστώτα των οποίων το ιδικό του ήτο μία απλή μίμησις..» Αυτή η ΜΙΜΗΣΙΣ του Ιταλικού Φασισμού ήταν η 4^η Αυγούστου. ΕΙΧΕ ΕΓΚΡΙΝΕΙ πρωτύτερα την κατάληψη της Αλβανίας από τον Μουσσολίνι. Ο Γκράτσι τηλεγραφούσε τότε στην κυβέρνηση του στις 3 Μαίου 1933 (ραδιογράφημα 2085)468) : « Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ αντέδρασεν εις την παρ’ ημών κατάληψιν της Αλβανίας κατά τρόπον ΕΧΘΡΙΚΟΝ παρ’ όλον ότι η στάσις των αρχών ΚΑΙ ΠΡΩΤΊΣΤΩΣ Της ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ ( Γκλύξμπουργκ- Μεταξά), ήτο ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΑΨΟΓΟΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΦΙΛΙΚΗ» Αυτός ο Μεταξάς και ο Γκλυξμουργκ μπορούσαν να πουν όχι; Αυτοί έκαναν ό,τι τους περνούσε από το χέρι για να παραδώσουν δεμένο χειροπόδαρα τον ελληνικό λαό στον ξένο φασισμό , όπως τον είχαν παραδώσει και στον εγχώριο. Αυτοί δεν άφησαν να ζυγώσει στο στρατό σχεδόν κανένας δημοκρατικός αξιωματικός ΟΥΤΕ ΟΤΑΝ ΑΡΧΙΣΕ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ. Αυτοί παράδωσαν τον στρατό σε κλασσικά ανίκανους αξιωματικούς (αποκορύφωμα ο τενεκεδένιος «αρχιστράτηγος» Παπάγος) ή σε πεμπτοφαλαγγίτες σωματάρχες ( Τσολάκογλου, Μπάκος κλπ.). Αυτοί είχαν αφήσει (μέσα σε ατμόσφαιρα διεθνούς πολεμικού οργασμού, που η επικέιμενη ιταλική επίθεση έκανε «μπουμ» !) το στρατό γυμνό από ιματισμό, κουβέρτες, ( για πρώτη φορά ελληνικος στρατός βάδισε στο μέτωπο με ιδιωτικές κουβέρτες), χωρίς καμμιά οργάνωση επιμελητείας. Και ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ χωρίς όπλα, χωρίς πυροβολικό, χωρίς μεταφορικά μέσα, χωρίς ούτε ένα σχεδόν αεροπλάνο, παρά την περιβόητη ληστρική (….)  για την αεροπορία σε εσωτερικό και εξωτερικό.

Αν έμενε η υπόθεση στο Γεώργιο και στο Μεταξά , στους φασίστες αξιωματικούς και στα επιτελεία τους, στην ανύπαρκτη προπαρασκευή και στον γελοίο εξοπλισμό του στρατού, αλλά και στην ΠΛΗΡΗ ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ, η υπόθεση θα τελείωνε σε ελάχιστες μέρες. Θα γινόταν αυτό που έιχε πει ο Μεταξάς: θα έπεφταν μερικές ντουφεκιές «για την τιμή των όπλων». Κι οι ήρωες των καταφυγίων της «Γκραν Μπρετάνιας» θα έφευγαν, μαζί με τις λίρες του κρατικού θησαυρού, για έξω.

Αλλά η υπόθεση πέρασε στον ίδιο υο λαό. Πέρασε στους φαντάρους. Πέρασε στους έφεδρους αξιωματικούς και στους διοικητές των μικρών μονάδων «που εχρησιμοποίησαν αριστοτεχνικά την ορμή του Έλληνα στρατιώτη», μας λέει ο Ν. Γρηγοριάδης. Πέρασε στις γυναίκες της Πίνδου, που με την «ζαλίγκα» της ράχης τους αντικατέστησαν τα ανύπαρκτα μεταφορικά μέσα. Πέρασε ΣΕ ΟΛΟ το λαό των μετόπισθεν που συντόνισε τις προσπάθειες  του και τις συγκέντρωσε σε μια κοινή προσπάθεια γαι την Πατρίδα και το Έθνος.

Έτσι αντί για μερικές ντουφεκιές εγινε σωστός πόλεμος. Έγινε κάτι πολύ περισσότερο:

ΕΓΙΝΕ ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΩΝ ΑΛΒΑΝΙΚΩΝ ΒΟΥΝΩΝ.

                                                            ***

Το Έπος της Αλβανίας θα ήταν αδύνατο και ακατανόητο αν ο ελληνικός λαός δεν ήταν βαθύτατα δημοκρατικός, αθεράπευτα εχθρός του φασισμού. Η 4^η αυγούστου, παρά την τετραετία της ως τότε, είχε ναυαγήσει κυριολεκτικά στην προσπάθεια της να διαφθείρει φασιστικά την ψυχή του λαού, έστω και της νεολαίας, παρά την τεράστια πραγματικά προσπάθεια. Τις πρώτες μέρες του πολέμου το ίδιο το καθεστώς είχε αναγκασθεί ( για λίγες μέρες!) να χρησιμοποιήσει αντιφασιστικά συνθήματα. Και αν υπάρχει πολιτικό και πολεμικό σύνθημα , που με γρηγοράδα αστραπής απλώθηκε απάνω στη χώρα και στο μέτωπο, ήταν ο ΕΘΝΙΚΟΣ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ,  που κήρυξε ο φυλακισμένος Αρχηγός των κομμουνιστών  μέσα από κελλί της φυλακής. Όχι το ιησουϊτικο «ΟΧΙ» του πεμπτοφαλαγγίτη Μεταξά , αλλά το στεντόρειο «ΟΧΙ!» του Ζαχαριάδη ήταν αυτό που ενσάρκωσε και ζωντάνεψε την παλλαϊκή θέληση του ελληνικού έθνους. Και μέσα στο «ΟΧΙ» του φυλακισμένου Ζαχαριάδη βρίσκονται οι ρίζες του κατοπινού αγώνα του έθνους στα χρόνια της σκλαβιάς, στα βουνά και στις πόλεις, στο Ελ Αλαμέιν και στην αεροπορία, στον πολεμικό και στον εμπορικό στόλο. Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΕΙΝΕ ΜΙΑ ΚΑΙ ΑΔΙΑΙΡΕΤΗ. Αρχίζει  στις 28  Οτωβρίου του 1940, συνεχίσθηκε αδιάκοπη στα χρόνια της κατοχής στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, πέρασε σε άλλη φάση τον Δεκέμβρη του 44 και δεν έκλεισε ακόμα τον ιστορικό της κύκλο.

Η 28^η Οκτωβρίου είνε μια μεγάλη μέρα. Η αληθινή της σημασία βρίσκεται ολότελα έξω από τον βούρκο των σημερινών επίσημων «εορταστών» της. Και η επίδραση της πάνω στα πεπρωμένα, του ελληνικού έθνους είνε τεράστια. Γιατί μέσα στο λουτρό του εθνικού συναγερμού της άρχισε να βαφτίζεται η ΠΑΛΛΑΪΚΗ αντοφασιστική συνείδηση του ελληνικού έθνους. Η 28^η ήταν μια μεγαλειώδης αρχή. Η πραγματοποίηση της αληθινής, ανεξάρτητης λαϊκής Δημοκρατίας θα είνε η ολοκλήρωση της.

Κ.Καραγιώργης

( Ριζοσπάστης, 28/10/1945)

α) Οι αντιπροσωπείες εθνικών οργανώσεων Νέων : “Αγροτικής Νεολαίας Ελλάδος”, “Ενιαίας Εθνικοαπελευθερωτικής Εργατοϋπαλληλικής Νεολαίας”, “Ενιαίας Μαθητικής Νεολαίας”, “Ένωσης Νέων Αγωνιστών Ρούμελης”, “Θεσσαλικού Ιερού Λόχου”, “Λαϊκής Επαναστατικής Νεολαίας”, “Λεύτερης Νέας”, “Ομοσπονδίας Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδος”, “Σοσιαλιστικής Επαναστατικής Πρωτοπορίας Ελλάδος”, “Φιλικής Εταιρέιας Νέων”.

β) Αντιπροσωπεία του ΕΑΜΝ Μακεδονίας, Πελοποννήσου και τα μέλη της ΚΕ του ΕΑΜΝ.

γ) Αντιπροσωπεία του Εθνικού Συμβουλίου των φίλων της νέας γενιάς.

2. Η σύσκεψη συνήλθε με την πρωτοβουλία της ΚΕ του ΕΑΜΝ και με σκοπό ίδρυσης Ενιαίας Πανελλαδικής οργάνωσης της νέας γενιάς. Η σύσκεψη ομόφωνα απεφάσισε την ίδρυση της ενιαίας οργάνωσης με τον τίτλο Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νέων (ΕΠΟΝ) και με έδρα την Αθήνα.

3. Η ίδρυση της ΕΠΟΝ πραγματοποιείται με την διάλυση και συγχώνευση όλων των οργανώσεων που υπογράφουν αυτό το ιδρυτικό. Με την υπογραφή αυτού του ιδρυτικού, όλες οι παραπάνω οργανώσεις παύουν να υφίστανται και αυτόματα οι δυνάμεις, τα τεχνικά, οικονομικά κλπ. μέσα περνούν στην ΕΠΟΝ. Αυτός ο όρος αφορά και την ΚΕ του ΕΑΜΝ και τις ιδιαίτερες δυνάμεις του που είναι συγκροτημένες σε ομάδες του.

4. Η Πανελλαδική σύσκεψη απεφάσισε ομόφωνα την εκλογή προσωρινού Κεντρικού Συμβουλίου και του έδωσε την εντολή να διευθύνει την ΕΠΟΝ ώσπου να συνέλθει Πανελλαδική Συνδιάσκεψη ή Συνέδριο της ΕΠΟν που θα εκλέξει το νόμιμο συμβούλιο. Ως την σύγκληση συνδιάσκεψης ή συνεδρίου το προσωρινό Κεντρικό Συμβούλιο θα διευθύνει την ΕΠΟΝ.

5. Η Πανελλαδική σύσκεψη εκλέγει 3μελή επιτροπή επεξεργασίας καταστατικού της ΕΠΟΝ. Το κατασταικό αμέσως μετά την έγκριση του απ’ το Προεδρείο του Προσωρινού Κεντρικού Συμβουλίου μπαίνει σε εφαρμογή. Η τελική έγκριση του καταστατικού θα γίνει από την πρώτη Πανελλαδική Συνδιάσκεψη ή Συνέδριο της ΕΠΟΝ.

6. Οι βασικοί σκοποί που πρέπει να περιέχονται στο καταστατικό της ΕΠΟΝ είναι:

α) Η εθνική απελευθέρωση με βάση την ακεραιότητα της Ελλάδας.

β) Η εξόντωση του φασισνού τώρα και στο μέλλον, και με οποιανδήποτε μορφή και αν παρουσιαστεί. αποκατάσταση της λαϊκής κυριαρχίας έτσι που όλες οι εξουσίες να απορρέουν από την κυρίαρχη θέληση του λαού και της νέας γενιάς.

γ) Η καταπολέμηση των ιμπεριαλιστικών πολέμων και η υπεράσπιση της ειρήνης με βάση την αρχή της αυτοδιάθεσης των λαών και της αδερφικής συνεργασίας όλων των λαών και των νεολαιών και ειδικά της Βαλκανικής.

δ) Η υπεράσπιση των οικονομικών, πολιτικών, εκπολιτιστικών και μορφωτικών δικαιωμάτων και επιδιώξεων της νέας γενιάς.

Γενικά πρέπει να καθορίζεται στο καταστατικό ότι η ΕΠΟΝ είναι οργάνωση εθνικοαπελευθερωτική, αντιφασιστική-προοδευτική, αντιπολεμική-φιλειρηνική.

ε) Αποφασίζεται η έκδοση δημοσιογραφικού κεντρικού οργάνου με τίτλο “Νέα Γενιά”.

στ) Η Πανελαδική σύσκεψη αποφασίζει  και αναθέτει στο Προσωρινό Κεντρικό Συμβούλιο της ΕΠΟΝ να κάνει διαπραγματευσεις με κάθε εθνική οργάνωση νέων που δεν θάχει προσχωρήσει στην ΕΠΟΝ με σκοπό να προσχωρήσει.

Βάση για διαπραγματεύσεις και για προσχώρηση στην ΕΠΟΝ, είναι οι αρχές που περιέχει το καταστατικό της.

ζ) Η Πανελλαδική σύσκεψη αποφασίζει την προσχώρση της ΕΠΟΝ στο ΕΑΜ σαν εκπρόσωπο της νέας γενιάς, με συμμετοχή αντιπροσώπου της στην ΚΕ του ΕΑΜ.

Αθήναι 23 Φλεβάρη 1943

Ακολουθοούν οι υπογραφές των αντιπροσώπων

(Κείμενα της Εθνικής Αντίστασης, Τόμος Πρωτος, σελ.514-516)

Ποιος «έρχεται»; Ο αρχηγός του ελληνικού φασισμού κ. Γλύξμπουργκ. Και σε ποιον το φωνάζουν αυτό οι νεαροί κύριοι, οι κυρίες με τα φασαμαίν και οι σεβαστοί κύριοι; Στον κ. Ναπολέοντα Ζέρβα, αρχηγόν του «Εθνικού δημοκρατικού  επαναστατικού συνδέσμου». Που το πρόγραμμα του είνε πρόγραμμα – στα χαρτιά τουλάχιστο – σοσιαλιστικής  δημοκρατίας.

Μήπως πρόκειται για παρεξήγηση; Μήπως θα βγει ο «στρατηγός» στο πολυτελές μπαλκόνι να βροντοφωνήσει στους ορυόμενους κυρίους και κυρίες ότι λάθος κάνουν, ότι είνε δημοκράτης, επαναστάτης, σοσιαλιστής;

Ο ογκώδης «στρατηγός» βγήκε στο μπαλκόνι, αλλά δεν απογοήτευσε τα πλήθη. Και έκανε και δηλώσεις ότι «δεν θα πάρει θέση στο πολιτειακό ζήτημα». Δηλαδή αφού είνε ακραιφνής δημοκράτης, επαναστάτης και σοσιαλιστής γιατί να μην είνε και βασιλικός; Μέσα στον τρομερό κυκέωνα που παρουσιάζει η σημερινή κατάσταση της πρωτεύουσας – γιατί από την Ελευσίνα κ’ έξω τα πράγματα είνε καθαρά – γιατί να μην έχουμε και μια … βασιλευόμενη σοσιαλιστική δημοκρατία; Θα είνε μια λεπτη νεοελληνική απόχρωση στη διεθνή συγχορδία των διαφόρων φασισμών…

Θα αδικούσαμε τον κ. Ζέρβα αν του καταλογίζαμε ασυνέπεια. Είνε ο συνεπέστερος από τους στρατιωτικούς και, ας πούμε, πολιτικούς μας. Αρχή του είνε να μην έχει καμιά αρχή. Ήταν κάποτε ο σωματοφύλακας του Παγκάλου. Τον πούλησε. Πήγε να γίνει του Κονδύλη. Τον πούλησε. Οι χαρτοπαιχτικές επιχειρήσεις τράβηξαν για καιρό τη δραστηριότητα του. Ως που, από δρόμους ύποπτους και σκοτεινούς, ο απόστρατος αντισυνταγματάρχης έγινε «στρατηγός» και βήκε αντάρτης. Με δυο λίρες το κεφάλι το μήνα – όπως δήλωσε ο ίδιος προχτές – έφτιαξε στρατό μισθοφόρων, πρωτότυπο στα αντάρτικα χρονικά της Ευρώπης. Ένα στρατό μισθοφόρων που ορκιζόταν στο πρόγραμμα της σοσιαλιστικής δημοκρατίας, «αριστερότερης απο τον κομμουνισμό», όπου οι περισσότεροι αξιωματικοί ήταν μοναρχικοί και φασίστες!

Δεν πρόκειται σήμερα να μιλήσουμε για το έπος της πολεμικής απραξίας του μισθοφορικού στρατού του κ. Ζέρβα (που διαρρέει τώρα αξιοθρήνητα μόλις σταμάτησε ο «κίτρινος» λουφές). Τα γερμανικά επίσημα στρατιωτικά έγγραφα μιλούσαν πάντα για την αξιέπαινη «νομιμοφροσύνη» του Ζέρβα, σε αντίθεση προς την αδιάκοπη και άφθονη σε αιμάτινη σπονδή πολεμική προσπάθεια του ΕΛΑΣ. Ο ΕΔΕΣ ήταν εξ αρχής και έμεινε ως το τέλος ένας στρατός εμφυλίου πολέμου. Αν, ωστόσο, τα κατάφερε να στριμωχτεί από τον ΕΛΑΣ πέρα από τον Άραχθο σε ένα ελάχιστο κομμάτι της χώρας, που αναγνώρισε ο ίδιος ο Ζέρβας με την υπογραφή του, καθώς και η συμμαχική αποστολή με το σύμφωνο της Πλάκας, το φταίξιμο δεν είνε δικό του. Όπως δεν είνε δικό του κι όταν στη Γκαζέρτα του αναγνωρίστηκε ανέλπιστα το δικαίωμα να απλώσει την τρομοκρατία του σε ενάμιση νομό της Ηπείρου, της Ηπείρου που είνε κατά 80%  φανατική και μέχρι θανάτου εαμική.

Σε όλες τις ανώμαλες καταστάσεις που μυρίζουν πραξικόπημα και διχτατορία, ο τολμηρός Ναπολέων προβάλλει την ύποπτη φυσιογνωμία του. Και δεν υπάρχει χαραχτηριστικότερη απόδειξη για την αποσυνθετική κρίση που περνάει ο αντιδραστικός πολιτικός κόσμος της πρωτεύουσας ( γιατί στις επαρχίες έχει ξοφλήσει ολοκληρωτικά) από το αγκάλιασμα ενός τόσο χρεωκοπημένου στοιχείου, όπως ο χαμαιλέων απόστρατος αντισυνταγματάρχης που μειδιά προς τα πλήθη των 150 νεαρών κυρίων και κυριών με τα φασαμαίν όταν του ούρλιαζαν «Μεγάλη Ελλάδα με Γιώργο βασιλιά»

Ξαίρουμε πως υπάρχουν μερικοί δημοκρατικοί αξιωματικοί και περισσότεροι αντάρτες του ΕΔΕΣ, που πιστεύουν ειλικρινά στην δημοκρατία και το σοσιαλισμό που διακήρυξε δημαγωγικά και κάλπικα ο αρχηγός τους. Σήμερα τον βλέπουν γυμνόν, τέτοιον που είνε: Λακές του Γλυξμπουργκ, όργανο του ελληνικού φασισμού της τελευταίας μάρκας. Γι’ αυτούς τους αληθινούς δημοκράτες οπαδούς του μοναρχικού και φασίστα αρχηγού παραθέτουμε μερικές φράσεις από το θαυμάσιο άρθρο «Τραγική Ελλάδα» του Αμερικανού κ. Τζαίημς Χ. Πάουερς στο περιοδικό «Αμέρικαν Μέρκιουρι» (Αύγουστος 1944) :

« Η ενίσχυση από την εξόριστη κυβέρνηση (Τσουδερού) του Καϊρου μετατοπίστηκε σε μια ομάδα ανταρτών υπό την αρχηγία του συνταγματάρχου κ. Ναπολέοντα Ζέρβα, που διοικούσε τον ΕΔΕΣ. Αυτή η ομάδα είνε μικρή. Η κύρια αξίωση του αρχηγού της να τη διαφημίσει βασίζεται στο ότι υπήρξε κάποτε μέλος της σωματοφυλακής του έλληνος διχτάτορος Παγκάλου στα 1925και ότι έινε ένας πιστός μισθοφόρος οποιουδήποτε τον πληρώνει αρκετά. Με την υποστήριξη του βασιλιά, του Τσουδερού και των Άγγλων, οι αξίες του υψώθηκαν αμέσως, αν και η ομάδα του παρέμεινε μικρή. Αλλά η δράση του έθεσε πολλά προβλήματα. Κατέχοντας με τις δυνάμεις του μια μικρή περιοχή στην Ελλάδα, ο Ζέρβας κατάγγειλε το ΕΑΜ σαν «κομμουνιστικό» συγκρότημα και άρχισε να του επιτίθεται από πίσω. Ενώ οι δυνάμεις του ΕΑΜ πολεμούσαν τους Γερμανούς»…

                                  Η ΚΑΤΟΧΥΡΩΣΗ ΤΩΝ ΛΑΪΚΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΩΝ

                        ΟΛΕΣ ΟΙ ΕΞΟΥΣΙΕΣ ΠΗΓΑΖΟΥΝ ΚΑΙ ΑΣΚΟΥΝΤΑΙ ΑΠ’ ΤΟ ΛΑΟ

                                                           Γενικές Διατάξεις

                                                        Το Εθνικό Συμβούλιο

Συγκροτημένο από αντιπροσώπους ολόκληρου του Ελληνικού λαού, που συνήλθαν για να διακηρύξουν την ακατάβλητη θέλησή του να πολεμήσει ως την τελευταία του πνοή για την απελευθέρωση της χώρας, την πλήρη συντριβή του φασισμού και την αποκατάσταση της εθνικής ενότητας και της λαϊκής κυριαρχίας.

Θέλοντας να καθορίσει τον τρόπο άσκησης όλων των εξουσιών στην ελεύθερη Ελλάδα,

Ψηφίζει

Αρθρο 1. – Κυρώνεται η ιδρυτική Πράξη της ΠΕΕΑ, της 10 του Μάρτη 1944.

Αρθρο 2. – Ολες οι εξουσίες πηγάζουν απ’ το λαό και ασκούνται από το λαό. Η Αυτοδιοίκηση και η λαϊκή Δικαιοσύνη είναι θεμελιώδεις θεσμοί του δημοσίου βίου των Ελλήνων.

Αρθρο 3. – Το Εθνικό Συμβούλιο είναι το ανώτερο όργανο της Λαϊκής Κυριαρχίας. Η Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης έχει τις εξουσίες που καθορίζει αυτό το ψήφισμα.

Αρθρο 4. – Οι λαϊκές ελευθερίες είναι ιερές και απαραβίαστες. Το αγωνιζόμενο έθνος θα τις προστατέψει από κάθε απειλή, από οπουδήποτε και αν προέρχεται.

Αρθρο 5. – Ολοι οι Ελληνες, άντρες και γυναίκες, έχουν ίσα πολιτικά και αστικά δικαιώματα.

Αρθρο 6. – Η εργασία είναι βασική κοινωνική λειτουργία και δημιουργεί δικαίωμα για την απόλαυση των αγαθών της ζωής.

Αρθρο 7. – Επίσημη γλώσσα για όλες τις εκδηλώσεις της δημόσιας ζωής και για όλους τους βαθμούς της εκπαίδευσης είναι η γλώσσα του λαού.

Αρθρο 8. – Ο πρωταρχικός σκοπός και ο γνώμονας για την άσκηση όλων των εξουσιών είναι ο απελευθερωτικός αγώνας του έθνους. – Το Εθνικό Συμβούλιο, η ΠΕΕΑ, οι ένοπλοι και άοπλοι πολίτες υπηρετούν πριν απ’ όλα το σκοπό αυτό. – Ο Εθν. Στρατός ΕΛΑΣ, είναι το ένοπλο τμήμα του έθνους, που μάχεται για την απελευθέρωση της πατρίδας και τις ελευθερίες του λαού.

Αρθρο 9. – Η ΠΕΕΑ εκπροσωπεί το μαχόμενο έθνος στο Εξωτερικό, διοικεί τον Εθνικό Στρατό – ΕΛΑΣ, διευθύνει όλες τις δημόσιες υπηρεσίες και έχει την ανώτατη εποπτεία, την καθοδήγηση και τον έλεγχο της Αυτοδιοίκησης και της Λαϊκής Δικαιοσύνης. – Η ΠΕΕΑ εκδίδει και δημοσιεύει πράξεις, που περιέχουν κανόνες δικαίου και αποφάσεις με εκτελεστικό περιεχόμενο. – Οι πράξεις εκδίδονται αφού ψηφιστούν από την αντιπροσωπεία του Εθνικού Συμβουλίου του άρθρου 13. – Η ΠΕΕΑ μπορεί ν’ αλλάζει τη σύνθεσή της, με την έγκριση του Εθνικού Συμβουλίου ή της αντιπροσωπείας.

Αρθρο 10. – Το Εθνικό Συμβούλιο κρίνει το έργο της ΠΕΕΑ, κυρώνει τις πράξεις της, προτείνει μέτρα ή παίρνει το ίδιο αποφάσεις που συντελούν στην ευόδωση του εθνικού αγώνα. – Η κύρωση των κανόνων δικαίου που θεσπίζονται με τις πράξεις της ΠΕΕΑ, ή η θέσπιση κανόνων δικαίου απ’ το Εθνικό Συμβούλιο, γίνεται με ψηφίσματα. Οι κατευθύνσεις που δίνει το Συμβούλιο ή τα μέτρα που παίρνει για τους σκοπούς της παραπάνω παραγράφου, διατυπώνονται σε αποφάσεις.

Αρθρο 11. – Οι εργασίες του Εθνικού Συμβουλίου θα διαρκέσουν έως την απελευθέρωση ολόκληρης της χώρας. – Η διάλυση του Εθνικού Συμβουλίου μπορεί να γίνει και πριν απ’ την απελευθέρωση, αν το αποφασίσει το ίδιο ύστερ’ από πρόταση της ΠΕΕΑ ή του 1/3 απ’ τα μέλη του.

Αρθρο 12. – Το Εθνικό Συμβούλιο συνέρχεται κάθε τέσσαρες μήνες σε τακτική σύνοδο. Η διάρκεια κάθε συνόδου είναι δεκαήμερη, μπορεί όμως να παραταθεί απ’ το ίδιο το Συμβούλιο. – Η ΠΕΕΑ μπορεί να συγκαλέσει το Εθνικό Συμβούλιο και σε έκτακτη σύνοδο. Μπορεί επίσης η ΠΕΕΑ ν’ αναβάλει μια σύνοδο, αν υπάρχει ανάγκη με σύμφωνη γνώμη της αντιπροσωπείας του Εθνικού Συμβουλίου του άρθρου 13.

Αρθρο 13. – Στο τέλος κάθε συνόδου το Εθνικό Συμβούλιο εκλέγει αντιπροσωπεία από 17 τακτικά μέλη και 5 αναπληρωματικά. Τα καθήκοντα που θα ασκεί η αντιπροσωπεία στο χρονικό διάστημα ανάμεσα σε δυο συνόδους ορίζονται στο άρθρο 14. – Ο πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου είναι αυτοδίκαια μέλος και πρόεδρος της Αντιπροσωπείας.

Αρθρο 14. – Η ΠΕΕΑ υποβάλλει κάθε πράξη στην Αντιπροσωπεία για να την ψηφίσει. – Αν η γνώμη της Αντιπροσωπείας είναι αντίθετη προς την πράξη, η ΠΕΕΑ συζητεί πάλι πάνω σ’ αυτή. Αν η ΠΕΕΑ επιμένει στη γνώμη της, συγκαλείται κοινή συνεδρίαση ΠΕΕΑ και Αντιπροσωπείας, όπου παίρνεται απόφαση με πλειοψηφία. – Η αντιπροσωπεία μπορεί επίσης να υποδείχνει στην ΠΕΕΑ μέτρα συντελεστικά για την ευόδωση του εθνικού αγώνα.

Αρθρο 15. – Η ΠΕΕΑ, που αντλεί την εξουσία της απ’ την εμπιστοσύνη του Εθνικού Συμβουλίου, είναι υπόλογη απέναντί του και απέναντι του έθνους, για την καλή διεξαγωγή του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, για την αποκατάσταση της λαϊκής κυριαρχίας και για την προστασία των λαϊκών ελευθεριών.

Ψηφίστηκε στις Κορυσχάδες,

σήμερα 27 του Μάη 1944».

1)Θεωρούν την κυβέρνησιν του Ράλλη και όλους όσοι την απαρτιζουν ως όργανα εξυπηρετήσεως των εχθρών της Ελλάδος, υποβοηθούντα εις την παντοειδή κατατυράννησιν και εξόντωσιν του ελληνικού ελληνικού λαού και καταπολέμησιν του εθνικού αγώνος ως και του αγώνος των συμμάχων εθνών.

2)Θεωρούν όλους όσοι κατατάγησαν εις τα οργανωθέντα υπό της κυβερνήσεως Ράλλη, εξοπλισθέντα και καθοδηγούμενα υπό των κατακτητών σώματα ειδικής ασφαλείας, τάγματα ευζώνων και χωροφυλακήν και παν άλλο παρόμοιον δημιούργημα των κατακτητών και του Ράλλη ως εχθρούς του έθνους, εγκληματίας πολέμου, υπόλογους εις αυτό διά πράξεις προδοσίας.

3) Καλούν τους ανήκοντας εις τα άνω σώματα ν΄αποχωρήσουν αμέσως από αυτά. Ουδεμία δικαιολογία οιασδήποτε φύσεως μετά την παρούσαν ειδοποίησιν ισχύει.

Κάπου στα βουνά της Ελλάδος

19/2/44

ΕΑΜ-ΕΛΑΣ: Σ. Σαράφης- Π. Ρούσος.  Αντιπροσωπεία ΕΔΕΣ: Π. Νικολόπουλος – Κ. Πυρομάγλου. Αντιπροσωπεία ΕΚΚΑ : Δ. Ψαρός- Γ. Καρτάλης. Αντιπροσωπεία Ελλ. στρ. διοικ. Αγύπτου : συντ. Κρις. Συμμ. αποστολή εν Ελλάδι: συντ. Κρις.

(Κείμενα Εθνικής Αντίστασης, τόμος Α’ , σελ. 63-64)