Παπαλεβέντενα (του Νίκου Παπαπερικλή)

                                      Παπαλεβέντενα

«Τα παιδιά αφού ξεφάντωσαν κουρνιάσανε κάτω από τη μεγάλη κληματαριά, σαν τα κουρασμένα πουλιά. Πέρα μακριά από την ακροθαλασσιά ως τα ριζοβούνια απλωνότανε το χτήμα. Τα λιόδεντρα αλλού πυκνά, χαρά του ματιού κι αλλού κουτσουρεμένα καψάλες απ’ τη φωτιά και συντρίμμια απ’ τις μπαλταδιές, σου σφίγγανε την καρδιά

Ο Πωλ Ελυάρ στο Γράμμο

Η ιστορία ενός ποιήματος

Μια συγκινητική επιστολή ενός αναγνώστη μας

“Αγαπητοί σύντροφοι του “Ρ”,

Το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, με βρήκε όμηρο στο χιτλερικό στρατόπεδο πολιτικών κρατουμένων του Βραδεμβούργου,

Ένα ποίημα του Δ. Ραβάνη-Ρεντή

 

Τούτη τη γης την λεν Ελλάδα

                           (Προς τον εξ Αμερικής αφέντη)

 

Τούτη τη γης τη λεν Ελλάδα εξοχότατε,

ξέρουμε τις σκοτούρες πόχετε γι’ αυτήν

και την αγάπη που της τρέφετε – σπολλάτι σας –

 

μα εμείς λιγάκι χαμπαρίζουμε από τέτια πράματα.

Λαός – βλέπεις – αγράμματος και κακομαθημένος

Από δασκάλους σαν το Μακρυγιάννη

Και σαν το γέρο του Μωριά,

που μας εμάθανε φερσίματα σ’ οχτρούς μας

μ’ έναν κατάλογο καλής συμπεριφοράς

που συνοψίζεται σ’ αυτές τις λέξεις:

- Φωτιά και τσεκούρι !

 

Λένε πως φταίει επειδής  μπαίνει στη θάλασσα

σε κάποιο πέρασμα δικό σας,

που εσείς το λέτε : «αρτηρία Μεσογείου»

και μεις το λέμε : «ακρογιαλιά»

- που να το φανταστούμε οι ανήξεροι ; -

και νειρευόμαστε σα θάρθει η άνοιξη

να  κατεβαίνουν τα παιδιά τις Κυριακές,

αγόρια και κορίτσια,

να ρίχνουν βότσαλα στη θάλασσα

και βαρκούλες μ’ άσπρα πανάκια.

 

Τούτη τη γη, τη λεν Ελλάδα, εξοχότατε,

Εσείς τη λέτε όπως σα αρέσει

και «αποικία» και «σημείο στρατηγικόν»

μα εμείς την ξέρουμε : Πατρίδα

και σχωράτε μας που η μόρφωση μας κι ο πολιτισμός

                                                               [μας δεν μας φτάνει

για να σας πούμε :  ορίστε η αφεντιά σας

και παίρνουμε τα ξύλα και τις πέτρες,

τι έτσι έχουμε μάθει

στόμα με στόμα απ’ τα τραγούδια της γενιάς μας$.

 

 

Γράμμος

Γράμμος ! Μουγκρίζουν φαράγγια και σειούνται τα ουράνια!

Τρέμουν οι βράχοι, τα θέμελα τρίζουν της πέτρας

βογγούν τα δάση, ξυπνούν τ’ αγριοπούλια, τα διάσελα φέγγουν

και των δρυμών τα ζουλάπια τρομάξαν και φεύγουν.